روابط عمومی ریاست جمهوری از رسانه ها می خواهد که مهمانان خود برای  ضیافت رییس جمهور را به مناسبت روز خبرنگار معرفی کنند؛ رسانه ی ما هیچ عکاس یا خبرنگاری را که اخبار دولت را در این یک سال کار کرده معرفی نمی کند و از شش نفر معرفی شده سه نفر کاملا بی ربط هستند. کسی از روابط عمومی ریاست جمهوری با خبرنگار سیاسی حوزه دولت تماس می گیرد و اظهار شگفتی از عدم حضور حتی یک خبرنگار در فهرست می کند. بی معرفی رسانه و از جانب خودشان  برای دو خبرنگار و دو عکاس که بیشتر در برنامه ها حاضر بودند کارت دعوت می فرستند. وقتی خبرنگار برای بقیه طلب می کند، می گوید خوب چرا خود شما معرفی نکرده اید؟! استثنائا پاسخ روابط عمومی کاملا منطقی است.
کمی رنجیدم، نه از اینکه اسم من در فهرست نبود؛(پنجشنبه شب اصلا تهران نبودم) از برخورد رسانه ی متبوعم ؛ از رییس تا آخرین خبرنگاری که می شود از او نام برد. تصور کنید که بانکی خصوصی در این روز ها برنامه ای دارد؛ خبرنگار سرویس اقتصادی مطابق معمول، عکاس آفیش نمی کند؛ غافل از اینکه در جمع عکاسان هم کسانی پیدا می شوند که مثل خبرنگاران فهرستی از برنامه های این چنین "خوب" در این روز ها برای خود تهیه کنند و معمولا برخلاف آنها هوای دوستان خود را هم داشته باشند. یکی از عکاسان را به برنامه می فرستم. از خبرنگاران حیران از دیدارش می گوید و اینکه غیر خودش چهار نفر از [...] در برنامه حاضر شده اند. فرض کنید خبرنگاری به جای عکاس رسانه اش برادرش را برای برنامه آفیش کند. چه بامزه می شود! خبرنگاران دوزاری چگونه تحول اقتصادی میلیاری را قرار است تشریح، تحلیل و احیانا نقد و تفسیر کنند؟ چه روز خوبی است این روز خبرنگار! ربع سکه ای غوغا می کند. احوال این خبرنگاران برایم بسیار جذاب تر از اخبارشان است. شاید به همین دلیل است کسی انتظاری از آنها ندارد جز اینکه صبح زود سر کار حاضر شوند و عصر به موقع خروج کنند، حجابشان را رعایت  و آرایشان را رقیق و صدایشان را در راه پله کوتاه  کنند. روزتان مبارک است ان شاء الله.